دارالعلم

در نماز جماعت عدالت امام و اعتقاد مأمومین به عدالت او شرط است. ارتباط و اجتماع امام و مأمومین ارتباط و اجتماعی است که بر اساس عدالت امام و ارادت و علاقه و اخلاص مأمومین‌ استوار شده است.قلب و احساسات رکن اساسی این ارتباط و اجتماع است . به همین دلیل این اجتماع و ارتباط اجبار بردار و الزام بردار نیست.

قانون‌ نمی تواند ضامن بقاء و ادامه آن باشد. اگر مأمومین نسبت به امام جماعت‌ خود بی علاقه گردند و اراده و اخلاصشان سلب گردد این ارتباط و اجتماع طبعا از هم پاشیده است، خواه سلب اراده و علاقه و اخلاص مأمومین از امام به جا باشد یا بیجا.فرضا امام جماعت دارای عالی ترین درجه عدالت و تقوا و صلاحیت باشد نمی توان مأمومین را مجبور به اقتدا کرد.

مضحک است اگر امام جماعتی به دادگستری عرض حال بدهد: چرا مردم به من ارادت ندارند ؟ چرا مردم به من اعتقاد ندارند ؟ و بالاخره چرا مردم به من اقتدا نمی کنند ؟ بلکه‌ منتهای اهانت به مقام یک امام جماعت این است که مردم را با قوه جبریه‌ به اقتداء به او وادار کنند.(نظام حقوق زن در اسلام، ص251 ).